บทที่ 713 ล้อรถบดขยี้ผ่าน

第711章 ล้อรถบดขยี้ผ่าน

“เสี่ยวเสวี่ย เธอ…ไม่คิดจะกลับไปหน่อยหรือ?” มู่โหยวหันกลับไปมองหลินเสวี่ยที่เดินตามเขาเข้ามาในบ้าน

หลังจากหลินเสวี่ยเข้าบ้าน เธอก็ถอดรองเท้าอย่างคุ้นเคย เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ถอดเสื้อคลุมออกแล้วแขวนไว้ จากนั้นหยิบหวีขึ้นมา รวบผมยาวมาไว้ด้านหน้า แล้วเริ่มหวีผมหน้ากระจก

เมื่อได้ยินคำถาม หลินเสวี่ยก็หันมามองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ขณะที่กำลังจัดแต่งทรงผม “กลับไป? จะให้ฉันกลับไปที่ไหน?”

“เอ่อ…”

มู่โหยวถึงกับพูดไม่ออก

หลินเสวี่ยไม่เหมือนเขา เขาตัวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน คนที่รู้จักก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว จึงไม่ต้องไปรายงานตัวกับใครหลังจากกลับมา

แต่ญาติของหลินเสวี่ยยังอยู่ครบ เธอหายตัวไปตั้งหนึ่งเดือน ครอบครัวต้องเป็นห่วงแน่ๆ เขาคิดว่าหลังจากหลินเสวี่ยฟื้นขึ้นมา อย่างน้อยเธอก็น่าจะกลับบ้านไปดูสักหน่อย

ไม่นึกเลยว่าเมื่อครู่หลินไฮ่จะจากไปอย่างเด็ดขาดขนาดนั้น ไม่มีท่าทีจะเรียกพี่สาวให้กลับไปด้วยเลยสักนิด แม้แต่จะถามสักคำก็ไม่มี

“ทางฝั่งตระกูล ฉันส่งข้อความไปบอกว่าปลอดภัยแล้ว กลัวพวกเขาเป็นห่วงเลยไม่ได้บอกเรื่องที่เราหายตัวไป บอกแค่ว่าฉันไปทำธุระต่างเมือง เพิ่งกลับมาวันนี้ แต่ยังมีเรื่องที่ยังจัดการไม่เสร็จ อีกสองสามวันค่อยกลับบ้าน” หลินเสวี่ยส่ายหน้ากล่าว