บทที่ 712 เจ้าแห่งกาลเวลา

บทที่ 710 เจ้าแห่งกาลเวลา

“บอสไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อนพี่หลินเสวี่ยเอง” เสี่ยวหยาเอ่ยกับมู่โหยวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

ทุกคนต่างเฝ้าไข้หลินเสวี่ย แต่เธอก็ดูออกว่ามู่โหยวนั้นเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน เพียงแต่เขาไม่ได้แสดงออกมาให้เห็นเท่านั้น

“ก็ได้”

มู่โหยวพยักหน้าโดยไม่ปฏิเสธ แม้เขาจะใช้เครื่องบันทึกข้อมูลเพื่อกู้คืนความทรงจำกลับมาได้แล้ว แต่ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดช่วงเวลาอันยาวนานในกรงขังแห่งกาลเวลานั้นไม่ได้จางหายไปง่ายๆ ในตอนนี้ความอ่อนเพลียของเขาแทบไม่ต่างจากหลินเสวี่ยเลย

หลังจากเฝ้าอยู่ข้างเตียงได้ครึ่งชั่วโมง ดูเหมือนหลินเสวี่ยจะเข้าสู่ห้วงนิทรา ลมหายใจของเธอเริ่มสม่ำเสมอและยาวลึก มือที่กุมมือมู่โหยวไว้ก็ค่อยๆ คลายออก

มู่โหยวค่อยๆ ดึงมือกลับอย่างระมัดระวัง ห่มผ้าให้เธออีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับหลิงหลงอย่างเงียบเชียบ

เรื่องบาดแผลทางจิตวิญญาณของหลินเสวี่ย ทั้งสองคาดเดากันไปต่างๆ นานา แต่ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปที่แน่ชัด จึงต้องพักเรื่องนี้ไว้ก่อน

“เล่ามาสิ ช่วงที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง? สถานการณ์ที่เทียนจื่อเป็นอย่างไร?” เมื่อลงมาถึงห้องโถงชั้นล่าง มู่โหยวก็ทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะอาหารแล้วหันไปถามหลิงหลง

ตอนที่ซิงค์ความทรงจำกับหลิงหลงเมื่อครู่ เขาเห็นสถานการณ์คร่าวๆ แล้ว แต่ตอนนั้นเขามัวแต่กังวลเรื่องหลินเสวี่ยจึงไม่ได้ใส่ใจนัก