บทที่ 703 อสุรกายในขุนเขา

ตอนที่ 701 อสุรกายในขุนเขา

เมื่อมู่โหยวได้สติกลับมาอีกครั้ง เขาก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางป่าเขาแห่งหนึ่ง

ดูเหมือนจะเป็นเวลาดึกสงัด ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกหนาทึบ ผืนฟ้าสีดำสนิทไร้ซึ่งแสงดาว มีเพียงจันทร์เสี้ยวอันโดดเดี่ยวที่ส่องแสงลอดผ่านหมู่เมฆลงมาเพียงริบหรี่ พอให้ผืนป่าแห่งนี้ไม่มืดมิดจนมองไม่เห็นทาง

และเมื่อมองลงไปทางตีนเขา ก็พอมองเห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งอยู่รำไร มีสิ่งปลูกสร้างตั้งอยู่กระจัดกระจาย ทว่ากลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า หมู่บ้านขนาดใหญ่เช่นนี้กลับไม่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาแม้แต่ดวงเดียว ราวกับเป็นเพียงหมู่บ้านร้าง

"เอิ่ม..."

มู่โหยวสะกดกลั้นความมึนงงขณะมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

เขารู้ดีว่าที่นี่คือความฝันของใครบางคน ในความฝันจะเกิดอะไรขึ้นก็ย่อมได้ แต่เขาก็หวังว่าจะได้เข้ามาในช่วงเวลากลางวัน เรื่องคนจะมากหรือน้อยนั้นไม่สำคัญ แต่อย่างน้อยก็ควรจะมีคนเป็นๆ อยู่บ้าง

ทว่า สิ่งที่ต้อนรับเขาในตอนนี้กลับเป็นเที่ยงคืน หมู่บ้านบนเขา และหมู่บ้านร้าง... นี่มันบรรยากาศหนังผีชัดๆ

มู่โหยวแอบสงสัยแวบหนึ่งว่า ตัวเองหลุดเข้ามาในฝันแนวสยองขวัญหรือเปล่า?

รอบกายไร้ผู้คน การยืนอยู่เฉยๆ คงไม่ใช่ทางออก มู่โหยวเตรียมตัวจะเดินลงเขาเพื่อไปสำรวจหมู่บ้านร้างแห่งนั้น