บทที่ 702 時間錯亂森林

第700章 時間錯亂森林

มู่โหยวได้สติฟื้นขึ้นมาจากอาการหลับใหล

เหนือศีรษะของเขาคือท้องฟ้าสีแดงจางๆ ภายใต้ผืนฟ้าที่มีสีสันแปลกประหลาดนั้น แทนที่จะเป็นเมฆขาวและท้องฟ้าสีคราม กลับกลายเป็นสายธารของเมฆที่หมุนวนเป็นเกลียว คล้ายกับภาพวาดท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันโด่งดังของแวนโก๊ะ มันกำลังหมุนวนและหลอมรวมกันอย่างรวดเร็วในระดับต่ำด้วยวิธีการที่เป็นนามธรรมอย่างยิ่ง

เขาลุกขึ้นนั่งแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาอยู่ในพื้นที่สีเขียวขจี เบื้องหน้าไกลออกไปคือป่าที่เบาบาง ทว่าสิ่งที่เติบโตอยู่ในป่านั้นไม่ใช่ต้นไม้ปกติ แต่เป็นต้นไม้แห้งเหี่ยวที่บิดเบี้ยวและขดตัวดูผิดธรรมชาติ หากจะเรียกว่าต้นไม้ก็คงไม่ถูกนัก มันดูเหมือน 'สัตว์ประหลาด' ที่กำลังแยกเขี้ยวเล็บขู่ขวัญผู้มาเยือนเสียมากกว่า

สิ่งที่น่าพิศวงยิ่งกว่าคือบนผืนดินนั้นมีลูกบอลโปร่งใสลอยอยู่เต็มไปหมด

ลูกบอลเหล่านี้มีขนาดแตกต่างกันไป ใบที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล ส่วนใบที่เล็กที่สุดมีขนาดเพียงลูกแก้ว สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือภายในลูกบอลเหล่านั้นล้วนกำลังฉายภาพเคลื่อนไหวบางอย่างออกมา ราวกับลูกแก้วคริสตัลของนักพยากรณ์

"นี่คือ... โลกแห่งความฝันงั้นหรือ?" มู่โหยวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

สภาพแวดล้อมที่นี่แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้มาก เพราะภายในช่องเก็บของมิตินั้นเต็มไปด้วยทิวทัศน์ที่สวยงามราวกับภาพวาด เขาจึงเผลอคิดไปเองว่าโลกแห่งความฝันก็น่าจะเป็นเช่นนั้น