บทที่ 592 ออกเดินทาง สู่ฟากฟ้าเบื้องบน! (จบ)

บทที่ 590 ออกเดินทาง สู่ฟากฟ้าเบื้องบน! (จบ)

“แล้วเจ้าสิ่งนี้มีประโยชน์อะไร?” มู่โหยวจ้องมองเจ้าตัวสมเสร็จจิ๋วที่กำลังมุดไปมุดมาอยู่บนพื้น พลางครุ่นคิดว่าของแบบนี้จะเลี้ยงดูอย่างไรดี พวกวิญญาณสายฟ้าหรือวิญญาณไฟอย่างน้อยก็ยังเลี้ยงด้วยธาตุได้ แต่สมเสร็จจิ๋วนี่ต้องกินอะไร?

“ถึงจะไม่มีความสามารถในการต่อสู้ แต่ความสามารถพื้นฐานในการกลืนกินความฝันของสมเสร็จยังคงสืบทอดมา ตามทฤษฎีแล้วความฝันของสิ่งมีชีวิตคืออาหารของมัน... ดังนั้นบางที อาจจะใช้ช่วยเรากลืนกินฝันร้ายก็ได้มั้ง?” คนตีเกราะเคาะไม้กล่าวอย่างไม่มั่นใจนัก

ทุกคนไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับเรื่องนี้ การกลืนกินความฝันอะไรนั่นดูจะมีประโยชน์น้อยเกินไป สำหรับพวกเขาแล้วมันก็แค่มาสคอตตัวหนึ่งเท่านั้น

ทว่าเสี่ยวหยาพอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย เธอรีบเข้าไปอุ้มเจ้าหมูตัวน้อยบนพื้นขึ้นมา: “ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ต่อไปถ้าเสี่ยวหยาหนุนมันนอน ก็จะไม่ฝันร้ายแล้วใช่ไหม?”

“ก็น่าจะนะ...”

“ดีเลย! งั้นตั้งแต่นี้ไป มันคือสัตว์เลี้ยงของฉัน มู่โหยว ฉันจะเลี้ยงมัน! สัตว์เลี้ยงที่ไม่ต้องอึ ไม่ต้องกินข้าว แถมยังใช้เป็นหมอนได้ด้วย สมบูรณ์แบบสุดๆ...”

“ถ้าเธอเต็มใจ ก็ตามใจเธอเถอะ...”

...

ที่มุมห้อง โค้กมองดูทุกคนที่กำลังล้อมวงหัวเราะหยอกล้อกับหมูตัวหนึ่ง โดยไม่มีใครสนใจมันอีกต่อไป จู่ๆ มันก็รู้สึกเหมือนกำลังจะถูกแย่งความรัก สายตาที่มองไปยังเจ้าสมเสร็จจิ๋วจึงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ