บทที่ 591 破繭成蝶

第589章 破繭成蝶

「ขอโทษครับ... ขอโทษจริงๆ... พี่ใหญ่จวี้เสอโปรดวางใจ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ จะไม่ขอกลับมาเหยียบดินแดนของพี่อีกเป็นอันขาด...」

ภายใต้สายตากดดันของจวี้เสอ เสียงของซิ่นโม่สั่นเครือ มันรีบกล่าวขอโทษซ้ำๆ ก่อนจะรีบหดงวงช้างแล้วพยายามถอยหนีออกจากก้นทะเลสาบ

ทว่าเพิ่งจะขยับตัวได้เพียงนิดเดียว ก็ถูกเสียงตวาดของจวี้เสอทำให้ชะงักงัน

「หยุดอยู่ตรงนั้น! ดินแดนของข้า นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไปอย่างนั้นรึ?」

ซิ่นโม่แทบร้องไห้ออกมา: 「พี่ใหญ่ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่กล้าทำอีกแล้ว...」

「หึหึ วันนี้ข้าอารมณ์ดี ถ้าเจ้าทิ้งงวงช้างนั่นไว้เป็นเครื่องบรรณาการให้ข้า ข้าจะถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น」 จวี้เสอกล่าวอย่างเกียจคร้าน

「อะ... นี่...」

ซิ่นโม่ตกใจมาก อยากจะคัดค้านแต่ก็ไม่กล้าพูดตรงๆ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มันจึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง: 「พี่ใหญ่จวี้เสอ นั่นมันเครื่องมือทำมาหากินของผมเลยนะ ขอเก็บไว้บ้างไม่ได้เหรอ... สักหนึ่งในสาม? เป็นไงครับ?」

「เจ้ากำลังสอนข้าทำงานงั้นรึ?」 จวี้เสอหรี่ตามอง พลังกดดันอันหนาวเหน็บแผ่ซ่านออกมาอีกครั้ง: 「จะมาต่อรองกับข้าจวี้เสอ เจ้ามีปัญญาพอหรือ?」