กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
第510章 真正的貪婪
「自我救贖？可笑！」
ในหัวของมู่โหยว เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของจวี้เสอ (อสรพิษยักษ์) ดังขึ้น
「ข้าทำอะไรผิด? ข้ามีอะไรที่ต้องไถ่บาป? ข้าก็เหมือนกับพวกเจ้าทุกคน เป็นเพียงส่วนหนึ่งที่ดำรงอยู่ระหว่างฟ้าดิน ทำในสิ่งที่ควรทำ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาพรากอิสรภาพของข้าไป แล้วกักขังข้าไว้ในสถานที่เฮงซวยแบบนี้ชั่วกัลปาวสาน?」
「เจ้าคิดไปได้อย่างไรว่าสิ่งที่เจ้าทำคือสิ่งที่ควรทำ?」
มู่โหยวขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจพลางเอ่ยขึ้น：「เจ้าเอาแต่เข่นฆ่าและสร้างหายนะ ทุกที่ที่พวกเจ้าเหล่าสัตว์อสูรภัยพิบัติผ่านไป แผ่นดินล้วนเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญและนองไปด้วยเลือด สิ่งมีชีวิตผู้บริสุทธิ์มากมายต้องมาตายด้วยน้ำมือพวกเจ้า เพราะเหตุนี้เองเหล่าสรรพชีวิตจึงเกลียดชังพวกเจ้า และนั่นคือเหตุผลที่แท้จริงที่เจ้าถูกขังไว้ที่นี่! หากเจ้าไม่เปลี่ยนนิสัยและวิธีการของเจ้า ต่อให้ครั้งนี้เจ้าหนีไปได้ วันหน้าเจ้าก็จะต้องถูกจับขังอีกอยู่ดี!」
「สิ่งมีชีวิตอื่น? ผู้บริสุทธิ์? ฮิฮิฮิ...」
จวี้เสอหัวเราะร่าอีกครั้ง
「สุดท้ายแล้ว เจ้าก็ยังคงยืนอยู่บนมุมมองของ 'สิ่งมีชีวิต' แล้วมองข้าเป็นศัตรูสมมติ การกักขังข้าไม่ใช่เพราะพวกเจ้า 'บริสุทธิ์' แค่ไหน แต่เป็นเพราะข้าไปขัดผลประโยชน์ของพวกเจ้าต่างหาก!」