กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 509 การไถ่บาปของงูชอว์แชงค์
“อึก...”
เสียงกรีดร้องของ具蛇 (จวี้เสอ) ดังสะท้อนไปทั่วก้นบึ้งของถ้ำมืดมิด เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างถึงที่สุด
“ในที่สุด... ก็จบลงเสียที”
คนตีเกราะเคาะไม้ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาอยู่ภายในเขตอาคมราวกับเส้นก๋วยเตี๋ยว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด มีเพียงรอยเลือดที่หางตาและใต้จมูกเท่านั้นที่ยังคงเด่นชัด
“ประมาทไปหน่อย... ถ้ารู้ว่าจะรุนแรงขนาดนี้ น่าจะเตรียมตัวให้มากกว่านี้สักนิด” คนตีเกราะเคาะไม้หัวเราะอย่างหมดแรง
“อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย...” ทีน่าที่อยู่ข้างๆ มองเขาด้วยความร้อนใจและสงสาร นางโบกมือไปมาไม่หยุดเพื่อร่ายพรวิเศษใส่เขาอย่างต่อเนื่อง
“ตอนนี้การผนึกจวี้เสอจบลงแล้ว เขาออกมาได้แล้วใช่ไหม?” ทีน่าหันไปถามคนอื่นๆ ระหว่างนั้น
“ไม่นึกเลยว่าจะต้องจากลากันเร็วขนาดนี้... เฮ้อ จะว่าไป อยู่คุยกับเสี่ยวปามาตั้งหลายปี พอจู่ๆ จะต้องแยกจากกัน คิดดูแล้วก็รู้สึกเหงาเหมือนกันนะ...” คนตีเกราะเคาะไม้เริ่มฟื้นกำลังขึ้นมาบ้างแล้ว เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง มองขึ้นไปยังความมืดมิดเบื้องบนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“ถ้าอาลัยอาวรณ์นัก ก็เชิญอยู่ที่นี่ต่อไปได้เลยนะ” นักเก็บสมุนไพรแค่นหัวเราะขึ้นมาทันที