บทที่ 513 สุสานวายุ

บทที่ 511: สุสานวายุ

บนท้องฟ้าเบื้องสูง งูยักษ์สีดำสนิทกำลังยื้อยุดฉุดกระชากอยู่กับเงาที่ตามติดอยู่ด้านหลัง

งูยักษ์ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ร่างของมันฟาดฟันเข้ากับผนังหินบนที่สูงจนเกิดรอยร้าว แผ่นดินสั่นสะเทือน ก้อนหินร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย

ทว่าไม่ว่างูยักษ์จะพยายามเพียงใด เงาสีดำเบื้องหลังก็ราวกับสุนัขล่าเนื้อที่คลุ้มคลั่ง มันกัดติดหางงูไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

หากมองจากสถานการณ์ เงาดูเหมือนจะไม่สามารถสร้างความเสียหายให้งูยักษ์ได้เลย ทำได้เพียงเป็นฝ่ายถูกกระทำ แต่ความร้ายกาจของเงาคือมันสามารถมุดหายเข้าไปในเงาอื่นได้ตลอดเวลา การโจมตีของงูยักษ์จึงทำได้เพียงฟาดลงบนผนังหิน ไม่สามารถทำอันตรายตัวเงาได้เลย

“บอลเงาขนปุย โตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย...”

มู่โหยวจ้องมองการต่อสู้บนฟ้าพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

บอลเงาขนปุยในตอนนี้ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงขนฟูเลเวลศูนย์ตัวเดิมอีกต่อไป แต่มันคือสัตว์ประหลาดที่เลเวลตันอยู่ที่สามสิบ

จากความสามารถที่คริสตัลหยั่งรู้สะท้อนกลับมา ‘มิติแห่งเงา’ ของมันได้วิวัฒนาการเป็น ‘กรงขังแห่งเงา’ ซึ่งมีพลังในการผนึกและกลืนกินที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

แผนเดิมของนักเก็บสมุนไพรคือการใช้กรงขังแห่งเงาเพื่อกักขังร่างจำลองของงูยักษ์ แต่ไม่คิดว่างูยักษ์จะดุร้ายถึงเพียงนี้ แม้จะตกอยู่ในกรงขังแห่งเงาก็ยังสามารถเปิดทางออกและหนีออกมาได้เอง