บทที่ 508 苦澀花園的往事

第506章 苦澀花園的往事

「อื้อ...」

ไม่ใช่แค่สาวน้อยเอลฟ์ที่รู้สึกอิจฉา แม้แต่เจ้ามังกรสองหัวที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มส่งเสียงขู่คำรามในลำคออย่างอดไม่ได้ พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาจากจมูกไม่หยุด เมื่อเห็นเจ้าแมงมุมน้อยออดอ้อนมู่โหยวอย่างไม่เกรงใจใคร

「ฟ่อ...」

เจ้าแมงมุมน้อยเองก็ไม่ยอมแพ้ ขนทั่วร่างชูชันขึ้น มันส่งเสียงขู่ตอบโต้กลับไปยังหัวมังกรยักษ์ที่อยู่เหนือหัว

ขนาดตัวของสัตว์เลี้ยงทั้งสองเมื่อเทียบกับมังกรยักษ์แล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนกรวดที่วางอยู่หน้าภูเขาลูกย่อมๆ แม้ระดับชั้นจะเทียบกันไม่ได้ แต่ในแง่ของความดุดัน เจ้าแมงมุมน้อยกลับไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ก็ในเมื่อต่างฝ่ายต่างเป็นสัตว์อสูรระดับ 30 เหมือนกัน ใครจะไปยอมใครกันล่ะ?

「เจ้าสองตัวนี้ ผ่านมาสี่พันปีแล้วก็ยังไม่ถูกกันเหมือนเดิมเลยนะ」หลิงหลงส่ายหัวอย่างจนใจ ก่อนจะเดินเข้าไปอุ้มเจ้าแมงมุมน้อยขึ้นมา

มู่โหยวลูบเกล็ดของมังกรสองหัวสองสามครั้งเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้ลำเอียง เจ้ามังกรถึงได้สงบลง ทั้งสองฝ่ายต่างเบือนหน้าหนี ไม่จ้องเขม็งใส่กันอีก

「ตอนเด็กๆ ฉันยังชอบดูพวกมันแย่งความสนใจกันอยู่เลย แต่ตอนนี้คงไม่ได้แล้วล่ะ ถ้าพวกมันสู้กันจริงๆ ไม่ถึงชั่วโมงเมืองนี้ของฉันคงพังราบเป็นหน้ากลอง ห้ามยังไงก็ไม่อยู่...」หลิงหลงหัวเราะเยาะตัวเอง

ในตอนนั้นเอง เกเกออูที่ดูชราภาพก็เดินโซเซออกมาจากด้านหลังมู่โหยว นางถามหลิงหลงด้วยความลังเลว่า: 「เอ่อ... อาจารย์เขา... สบายดีไหมคะ?」