บทที่ 509 晉級傳說

第507章 晉級傳說

「影絨球呢？」

มู่โหยวเหลือบมองเงาที่ทอดตัวอยู่ด้านหลังของหลิงหลง แต่เขากลับไม่สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของอิงจือเจียน (影之間) เลยแม้แต่น้อย

ในความทรงจำของหลิงหลง ส่วนที่เกี่ยวกับ影絨球 (ลูกบอลเงา) นั้นเลือนรางมาก ราวกับว่ามันหายสาบสูญไปนานแสนนานและไม่เคยปรากฏตัวขึ้นอีกเลย ส่วนสาเหตุที่แน่ชัดว่ามันหายไปได้อย่างไรนั้น เนื่องจากความทรงจำของนางยุ่งเหยิงและสับสนเกินไป มู่โหยวจึงยังหาคำตอบไม่ได้ในทันที

「โดนไอ้หน้าตายคนนั้นหลอกเอาไปแล้ว！」หลิงหลงโพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจ

「นักเก็บสมุนไพรน่ะเหรอ？」มู่โหยวถาม

「ใช่แล้ว! หมอนั่นหน้าไม่อายที่สุด บอกว่าจะขอยืมไปวันเดียวแล้วจะเอามาคืน พอได้ไปปุ๊บก็แกล้งทำเป็นความจำเสื่อม ฉันถึงได้บอกไงว่าหมอนั่นน่ะแหละคือตัวแทนของ 'ความโลภ'！」หลิงหลงพูดถึงเรื่องนี้ทีไรก็แค้นเคืองจนฟันแทบหัก ก่อนจะหันมามองมู่โหยวด้วยสีหน้าตัดพ้อราวกับเด็กที่กำลังฟ้องผู้ใหญ่：「ท่านที่เป็นร่างต้นต้องทวงคืนให้ฉันนะ นั่นมันของที่ท่านให้ฉันมากับมือเลยนะ！」

「เขาจะเอา影絨球ไปทำอะไร？」มู่โหยวรู้สึกแปลกใจ

「ใครจะไปรู้ล่ะ พอเจ้าลูกบอลนั่นถูกหมอนั่นเอาไป ฉันก็ไม่เคยเห็นมันอีกเลย ไม่รู้ว่าหมอนั่นแอบซ่อนไว้หรือทำหายไปแล้วกันแน่...」หลิงหลงทำแก้มป่องพูด

มู่โหยวฟังแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว จะบอกว่านักเก็บสมุนไพรทำ影絨球หายนั้นดูจะไม่สมเหตุสมผลนัก ดูท่าทางแล้วนักเก็บสมุนไพรน่าจะกำลังแอบทำอะไรบางอย่างอยู่จริงๆ