กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
第一百二十三章 คุณถูกเสริมพลังแล้ว รีบไปตายซะ!
ลู่เหยาเห็นว่ามนุษย์หมาป่ายังมีวิธีคืนชีพก็ตกใจไม่น้อย รีบยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นร่ายเวทอีกครั้ง
ลูกไฟและไอเย็นพุ่งออกจากไม้กายสิทธิ์ของเธออย่างรวดเร็วเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้มนุษย์หมาป่าเข้ามาใกล้ ในขณะเดียวกันเธอก็เริ่มถอยร่นไปพลางสู้ไปพลาง
เมื่อมนุษย์หมาป่าขยับเข้ามาใกล้ขึ้น มันก็เหวี่ยงกรงเล็บโซ่ออกมา ลู่เหยาต้องรีบกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง แม้จะรอดจากตะขอมาได้ แต่จังหวะการร่ายเวทของเธอก็ถูกขัดจังหวะไป
เมื่อเห็นว่าระยะห่างถูกย่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว ลู่เหยาจึงเลิกใช้เวทมนตร์แล้วหันมาวิ่งหนีสุดชีวิต ส่วนมนุษย์หมาป่าก็เร่งฝีเท้าไล่ตามมาติดๆ
สถานการณ์เลวร้ายลงจนถึงจุดที่แย่ที่สุดแล้ว!
ระดับของอัศวินที่ถูกอัญเชิญออกมาเมื่อครู่ ลู่เหยาไม่ต้องตรวจสอบก็รู้ว่านั่นคือสิ่งมีชีวิตอัญเชิญระดับสิบห้าขึ้นไปอย่างแน่นอน!
ของแบบนั้น คนคนเดียวจะไปรับมือได้อย่างไร?
ลู่เหยารู้สึกร้อนใจ ตามหลักแล้วเธอควรจะสลัดมนุษย์หมาป่าให้หลุดแล้วรีบไปช่วยมู่โหยว