บทที่ 124 th

มนุษย์หมาป่าตัวจริง แท้จริงแล้วคือ...

==================================================

มีทหารไล่ตามจากข้างหน้าและมีคนดักรออยู่ข้างหลัง ทำให้มนุษย์หมาป่าสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง มือของเขาสั่นเทา กวัดแกว่งดาบไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง เพื่อพยายามหยุดมู่โหยวไม่ให้เข้ามาใกล้

แต่ด้วยความหวาดกลัว การเคลื่อนไหวของเขาก็ไร้ระเบียบโดยสิ้นเชิง ดาบหลายเล่มที่ฟันออกไปล้วนพลาดเป้าไปอย่างน่าอนาถ

มู่โหยวเข้าใกล้เขาได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องหลบหลีกเลย เขายกมีดบดกระดูกขึ้น ฟันเข้าที่ขาของมนุษย์หมาป่าทั้งสองข้างพร้อมกันในคราวเดียว

มนุษย์หมาป่ากรีดร้องอย่างน่าเวทนาแล้วล้มลงกับพื้น สูญเสียความสามารถในการหลบหนีไปอีกครั้ง

เขานอนคว่ำอยู่บนพื้น ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง มองเงาร่างที่ถือดาบอยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าซีดเผือด ไม่มีความคิดที่จะต่อต้านอีกต่อไปแล้ว

มู่โหยวเห็นสภาพที่น่าสมเพชของมนุษย์หมาป่า ก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะลงมือ เขายืนรออยู่ข้างๆ จนกระทั่งมีดบดกระดูกหมดช่วงคูลดาวน์ จากนั้นจึงรวบมือทั้งสองข้างของมนุษย์หมาป่าไว้ กรีดดาบลงไป ตัดเส้นเอ็นข้อมือทั้งสองข้างของเขาขาด ทำลายความสามารถในการต่อต้านของเขาโดยสิ้นเชิง

"หลีกไป ให้ฉันจัดการเอง!"

หลูเหยาที่อยู่ไกลออกไป ตอนนี้ได้วิ่งอ้อมกำแพงน้ำแข็งมาแล้ว มือถือไม้กายสิทธิ์ มาถึงหน้ามนุษย์หมาป่า และยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นเพื่อจะร่ายคาถาคว้านหัวใจอีกครั้ง