กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 406 ความคลุ้มคลั่งครั้งสุดท้ายของอี้จงไห่
“ถ้าอยากเรียนทำอาหาร ก็เรียนกับเสาจู้ต่อไปได้ ฝีมือของเขาเอาไปทำงานในครัวหลังร้านอาหารทั่วไปได้สบาย” เฉิงซูไห่พูด
“ไม่!” หลิวกวงเทียนร้อนใจ “มันไม่เหมือนกัน! ผู้อำนวยการเฉิง ผมรู้ว่าผมโง่ แต่ผมอดทนทำงานหนักได้! ขอแค่ท่านรับผมเป็นศิษย์ จะให้ผมทำอะไรก็ได้! ชงชา รินน้ำ ผ่าฟืน ก่อไฟ ผมไม่มีทางบ่นสักคำ! ผมยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่าน!”
พูดจบ เขาก็ก้มลงโขกศีรษะเสียงดังอีกครั้ง
เฉิงซูไห่เงียบไป
เขาไม่เคยรับศิษย์อย่างเป็นทางการจริงๆ
เสาจู้เป็นพี่น้อง ส่วนเฉิงซูจวิ้นก็เป็นคนในครอบครัว ไม่นับว่าเป็นศิษย์