กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 407 เทศกาลไหว้พระจันทร์
อี้จงไห่ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม เขารู้ดีว่าถ้าไม่เป็นอย่างที่คิด ตัวเองก็จบเห่แน่
เรื่องนี้ต้องค่อยๆ วางแผน!
วันเวลายังคงผ่านไปอย่างต่อเนื่อง เผลอแวบเดียวก็เข้าสู่ฤดูร้อนปี 1952 แล้ว
เพราะได้ดื่มน้ำพุจากมิติแดนมงคลมาตั้งแต่เล็ก สุขภาพของเด็กน้อยทั้งสองจึงแข็งแรงมาก ตอนนี้เริ่มหัดคลานแล้ว ในปากก็ส่งเสียงอ้อแอ้
ที่น่าสนใจคือเด็กทั้งสองมีนิสัยแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เฉิงวั่งโจวเหมือนแม่ของเขา เฉินเสวี่ยหรู เป็นเด็กสุขุม ไม่ชอบร้องไห้งอแง ส่วนใหญ่จะนั่งเล่นกลองเขย่าเงียบๆ คนเดียว หรือไม่ก็ลืมตากลมโตมองเพดาน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่