กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 405 ความทะเยอทะยานของหลิวกวงเทียนกับการฝากตัวเป็นศิษย์
“ฉันพูดแล้วไง! ไม่รับเลี้ยง!” อี้จงไห่ลุกพรวดขึ้นมา แล้วขว้างแก้วเหล้าลงพื้นอย่างแรง “ฉัน อี้จงไห่ ไม่มีวันเลี้ยงลูกให้คนอื่น!”
ความยึดมั่นเพียงหนึ่งเดียวตลอดชีวิตของเขา คือการมีลูกชายแท้ๆ ของตัวเองสักคน ให้ช่วยดูแลเขายามแก่เฒ่า จัดการงานศพให้ และสืบทอดฝีมือของเขา
รับเลี้ยงสักคนแล้วจะนับเป็นอะไรได้?
นั่นไม่เท่ากับยอมรับต่อหน้าคนทั้งเรือนหรือว่าเขา “ไม่ได้เรื่อง” หรอกหรือ?
ยิ่งตอนนี้เฉิงซูไห่มี “ลูกชาย” ถึง 2 คนแล้ว เขายิ่งเสียหน้าเกินกว่าจะทำแบบนั้น
ถานเจาอี้มองใบหน้าบิดเบี้ยวของสามี แล้วหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง