กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 334 ความสิ้นหวังของเจี่ยจางซื่อ และความคลุ้มคลั่งของเจี่ยตงซวี่
สถานีอนามัยในชนบท
ขาของเจี่ยจางซื่อเข้าเฝือกหนาเตอะ ชาวบ้าน 2 คนใช้เกวียนลากลามาส่งกลับมา ก่อนจะโยนเธอลงบนเตียงเตาดินในบ้านซอมซ่อหลังนั้น
“โอ๊ย! เจ็บจะตายอยู่แล้ว! พวกแกมันใจร้าย จะเบามือหน่อยไม่ได้หรือไง!” เจี่ยจางซื่อนอนอยู่บนเตียงเตาดิน ร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
จ้าวเอ้อร์หนิว ชาวบ้านที่พาเธอกลับมา ผูกลาไว้เรียบร้อยแล้วจึงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “พอได้แล้ว เลิกโวยวายสักที พาเธอกลับมาจากที่ว่าการอำเภอได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก?”