กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 ฝีมือฉันอาจไม่มาก แต่อย่างน้อยก็ต้องรู้จักพูดจาให้เป็น
เฉิงซูไห่ประสานมือคารวะทุกคนตรงหน้า พลางกล่าวขอบคุณว่า “ทุกคน ขอบคุณมากที่เมื่อกี้ช่วยพูดแทนผม”
ทุกคนโบกมือ
“อาจารย์เฉิง เรื่องแค่นี้เอง!”
“นั่นสิ ผู้ชายเมืองปักกิ่งอย่างพวกเราเห็นคนแบบนี้แล้วทนไม่ไหวหรอก”
“ใช่ๆ!”
.......................
บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ท่าทีของเฉิงซูไห่ทำให้พวกเขารู้สึกสบายใจมาก
“ทุกคน วันนี้ผมเลี้ยงเหล้าคนละ 1 เหลียง!”