กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 159 ยายเฒ่าหูหนวกพาเด็กคนหนึ่งกลับมา
อี้จงไห่หน้าบึ้งตึง ไม่พูดไม่จาสักคำ เดินกลับเข้าห้องแล้วปิดประตูดังปัง
ในห้อง ถานเจาอี้กำลังกอดอี้เจี่ยฟ่างลูกบุญธรรม พอเห็นเขามีท่าทางแบบนี้ เธอก็เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “อี้จงไห่ ยายเฒ่าหูหนวก…”
“ไม่ต้องพูดถึง!” อี้จงไห่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ หน้าอกกระเพื่อมแรง แววตาฉายความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย “ยายเฒ่าตัดสินใจแน่วแน่แล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถานเจาอี้ก็กอดเด็กแน่นขึ้น ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ แต่ในใจกลับแอบโล่งอก
ก็ดีเหมือนกัน
ถ้ายายเฒ่ารับเด็กมาเลี้ยงจริงๆ ภาระของบ้านพวกเขาก็คงเบาลงบ้าง