กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 อี้จงไห่ไปหาหวังกันซื่อ
เรือนสี่ประสานเลขที่เก้าสิบห้าทั้งหลังเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังเงาร่างใหญ่เล็ก 2 ร่างที่ปากทางเข้าเรือนอย่างไม่วางตา
เด็กคนนั้นผอมแห้งราวกับถั่วงอกตัวหนึ่ง หลบอยู่หลังยายเฒ่าหูหนวกด้วยท่าทางหวาดกลัว ดวงตากลมโตดำขาวชัดเจนเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและอยากรู้อยากเห็น ดูเหมือนลูกกวางตัวน้อยที่กำลังตกใจ
“นี่...พากลับมาแล้วจริงๆ เหรอ”
“ให้ตายเถอะ ยายเฒ่าลงมือไวเกินไปแล้ว!”
เสียงอุทานที่กลั้นไว้ไม่อยู่ดังขึ้นจากฝูงชน
ยายเฒ่าหูหนวกทำราวกับมองไม่เห็นสีหน้าตกตะลึงของทุกคน ดวงตาขุ่นมัวกวาดมองคนในเรือนหนึ่งรอบ ก่อนจะยืดหลังค่อมๆ ตรงขึ้น แล้วประกาศเสียงดังสุดกำลังว่า
“เห็นกันหมดแล้วนะ! นี่คือหลานชายของฉัน หวังเสี่ยวลิ่ว!”