กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลิงอวิ๋นขึ้นรถม้า เพิ่งจะนั่งลงข้างกายผิงอัน ก็ได้ยินซ่งจืออี้เอ่ยขึ้นว่า “เข้ามานั่งข้างในเถิด”
เขาหลุบตามองเท้าของตนที่เปรอะเปื้อนดินทราย มีความลังเลใจอยู่บ้าง
“ฮูหยิน ตัวข้าสกปรก ไม่เข้าไปนั่งข้างในจะดีกว่าขอรับ ท่านพาหลิงอวิ๋นร่วมทางมาด้วย ข้าก็ซาบซึ้งใจยิ่งแล้ว นั่งอยู่ข้างนอกนี้ก็ดียิ่งขอรับ”
“เข้ามาเถิด เมืองหลวงห่างไกลนัก หรือเจ้าจะนั่งอยู่ข้างนอกไปตลอดทางได้รึ”
ผิงอันก็ยิ้มพลางกล่าว “คุณชายน้อยหลิงเข้าไปนั่งข้างในเถิด ที่ตรงคานเทียมรถแคบนัก นั่งไปจะเหนื่อยล้ามากนะขอรับ”
นั่งกันสองคนย่อมเบียดเสียดอยู่บ้างจริง ๆ หลิงอวิ๋นเม้มปาก สุดท้ายก็หดเท้าแล้วมุดเข้าไปในรถม้า