ตอนที่ 236 หลิงอวิ๋น

ซ่งจืออี้คุมตัวเผยจิ่งชวนพักฟื้นอยู่ที่กวนเมืองหยางเป็นเวลาครึ่งเดือน ครั้นแน่ใจว่าร่างกายหายเป็นปกติแล้ว ถึงยินยอมออกเดินทางกลับเมืองหลวง

ยามที่ออกจากประตูเมือง ซ่งเป่าซีพาภรรยาและลูก ๆ มาส่ง นัยน์ตาทั้งคู่แดงก่ำ

“จือจือ ถึงบ้านแล้วเขียนจดหมายหาพี่สี่กับพี่สะใภ้สี่ด้วยนะ”

เวินซูเองก็อาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก บุตรยังเล็ก นางอยู่ที่นี่ ไม่มีผู้ใดให้พูดคุยปรึกษาความในใจได้สักกี่คน น้องหญิงแม้จะไม่มีความทรงจำ ทว่านางยังคงรู้สึกสนิทใจและอุ่นใจ บัดนี้จำต้องจากกัน ย่อมรู้สึกตัดใจได้ยาก

“ข้าที่เป็นลูกสะใภ้นี้ช่างอกตัญญู มิอาจปรนนิบัติพ่อแม่สามีอยู่เคียงข้าง กลับไปแล้ว รบกวนน้องหญิงช่วยข้าคารวะถามสารทุกข์สุกดิบต่อพ่อแม่สามีด้วยเจ้าค่ะ”

นางยังจัดเตรียมข้าวของให้คนทั้งตระกูลซ่งไว้ไม่น้อย รถม้าสองคันยังบรรจุไม่หมด