ตอนที่ 221 เสียงนกร้องสามครั้ง

กลางดึกสงัด ภายนอกกระโจมขนสัตว์มีเสียงนกร้องสามครั้งดังแว่วเข้ามา ซ่งจืออี้ที่แสร้งทำเป็นหลับสนิทจึงลืมตาขึ้น

นางนอนหันหน้าเข้าด้านใน ซ่าเหรินกับทัวหย่าอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น ทั้งคอยปรนนิบัติและคอยจับตาดูไปด้วยในตัว

นางนำกำยานสลบที่เตรียมไว้ออกมาจากมิติ กลืนยาถอนพิษลงไปก่อนแล้วจึงปิดปากปิดจมูกจุดไฟ เมื่อกะเวลาว่าพอสมควรแล้ว ถึงได้แสร้งทำเป็นสะลึมสะลือร้องตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“รินน้ำให้ข้าสักจอกที…”

ซ่าเหรินเอนตัวหลับปุ๋ยอยู่ด้านใน ส่วนทัวหย่าที่เดิมทีอยู่เฝ้ายาม ยามนี้ก็ฟุบลงกับโต๊ะไปแล้วเช่นกัน

ซ่งจืออี้มิได้รีบร้อนลุกขึ้น ทว่ารออยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย “ไฉนไม่มีผู้ใดขานรับข้าเลยเล่า”

นางนั่งลงข้างทัวหย่า ผ้าเช็ดหน้าที่ชุบยาสลบในมือถูกโปะทาบลงไปอย่างรวดเร็ว รออยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงใช้วิธีเดียวกันนี้จัดการกับซ่าเหริน