ตอนที่ 220 ลอบเข้าค่ายศัตรู

ซ่งจืออี้แขวนระเบิดสะเทือนอัสนีสวรรค์ไว้ที่เอวอย่างไม่ใส่ใจ ยื่นมือไปรับชานมมาดื่มจนหมดในอึกเดียว มิใช่รสหวานเลี่ยนจับใจเฉกเช่นคนยุคหลัง ทว่าเป็นรสชาติดั้งเดิมอันบริสุทธิ์ของทุ่งหญ้า กลิ่นนมหอมเข้มข้น รสเค็มมันกลมกล่อมเปี่ยมล้น

ต้องยอมรับเลยว่า บนทุ่งหญ้าก็มีของดีอยู่ไม่น้อยจริง ๆ

“รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”

“ดียิ่งนัก”

มุมปากของอาลาเค่อฮั่นประดับรอยยิ้ม “พระชายาอ๋อง เจ้ายังมิเคยบอกนามของเจ้าแก่ข้าเลย”

“หวังหว่าน” ซ่งจืออี้แต่งชื่อขึ้นมาส่งเดช “หว่านที่แปลว่างดงามอ่อนหวาน”

“หว่านเอ๋อร์ ข้าเรียกเจ้าว่าหว่านเอ๋อร์ได้หรือไม่”

ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ในดวงตาสีอ่อนคู่นั้นดูคล้ายเอ่อล้นไปด้วยความรักลึกซึ้ง

ทว่าซ่งจืออี้กลับหลับตาลง พิงกายกับรถม้า “ข้าเหนื่อยแล้ว อยากงีบสักประเดี๋ยว”