ตอนที่ 216 โต้กลับ

บนหอประตูเมืองพลันเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง แม่ทัพจงก้าวไปข้างหน้าสองก้าวตามจิตสำนึก พลางกัดฟันเอ่ย “ไป เรียกท่านหวังมา”

ซ่งเป่าซีอ้าปาก แต่สุดท้ายก็มิได้ห้ามปรามอันใด เพียงแต่ส่งสายตาให้ผู้เล่นตัวสนับสนุนของตน

นายทหารผู้ช่วยเข้าใจความหมาย จึงเดินตามคนส่งสารผู้นั้นลงจากหอประตูเมืองไป

“ราษฎรของต้าซุ่นหรือ” ซ่งจืออี้เมื่อได้ยินข่าวก็รีบถาม “มีจำนวนมากหรือไม่”

ผู้เล่นตัวสนับสนุนของซ่งเป่าซีตอบกลับ “มีราว ๆ ยี่สิบกว่าคนขอรับ แต่ตามที่ชายชราผู้สิ้นชีพไปแล้วเอ่ยไว้ พวกชาวทาทาร์จับคนไปเป็นจำนวนมาก มิได้มีเพียงเท่าที่เห็นตรงหน้านี้ หากครานี้รับศึก พวกชาวทาทาร์กลุ่มนั้นย่อมได้คืบจะเอาศอก ใช้ราษฎรที่ถูกชิงตัวไปมาบีบบังคับเป็นแน่”

เขากดเสียงให้ต่ำลง “ความหมายของท่านรองแม่ทัพคือ ไม่อาจยอมเปิดช่องทางนี้ได้”

“แต่ราษฎรของต้าซุ่น ก็ไม่อาจไม่ช่วยเช่นกัน”