กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สามปีให้หลัง ณ ตำหนักบูรพา
“เผยเจาเหยี่ยน!”
“ห้ามปีนต้นไม้!”
“ห้ามปีนก้อนหิน!”
“ห้ามเอาระเบียงทางเดินมาทำเป็นรางลื่น!”
“เผยเจาเหยี่ยน เจ้าลงมาหาข้าเดี๋ยวนี้!”
“พี่ชาย ท่านแม่จะมาตีท่านแล้ว!”
“โฮ่ง ๆ!” “เอ๋ง ๆ!”
แต่เช้าตรู่ก็อลหม่านวุ่นวายไปหมด ซ่งจืออี้ถือไม้เรียวเรียวเล็กไว้ในมือ วิ่งไล่ตามกวดถวนถวนไปทั่วลานเรือน เหล่านางกำนัลในตำหนักบูรพาล้วนชินตากับเรื่องนี้กันหมดแล้ว เพียงแค่พระชายาองค์รัชทายาทหยิบไม้เรียวขึ้นมา พวกนางก็พากันหลบเข้าไปในห้องอย่างชำนิชำนาญ ไม่ขัดขวางการตีเด็กของพระชายาองค์รัชทายาทอย่างเด็ดขาด
บนต้นแปะก๊วยต้นใหญ่ยักษ์ เด็กชายตัวน้อยอายุราวสี่ถึงห้าขวบสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวหยกกำลังนอนคว่ำอยู่ด้านบน ดวงตาหงส์อันงดงามเนื่องจากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม หางตาจึงกลมมนแลดูไร้เดียงสา บนศีรษะเขาสวมกวนทอง บนคอคล้องกุญแจทอง ยามขยับเขยื้อนลวดลายปักดิ้นทองบนเสื้อคลุมยาวก็แลดูวับ ๆ แวม ๆ