กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามสายัณห์คล้อยต่ำ เมฆาสีชาดเกลื่อนนภา ไทเฮาถึงกับมิทรงยินยอมให้จักรพรรดิเซวียนเข้าใกล้ มีเพียงหงซานคอยอยู่ปรนนิบัติข้างกาย
เวลานั้นลมหายใจของนางแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ เปลือกตาอันชราภาพหย่อนคล้อย แววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น สายลมรำเพยพัด กังหันลมในมือนั้นพลันเริ่มหมุน
“ฟู่ว~ ฟู่ว~”
กังหันลมยิ่งหมุนยิ่งเร็วรี่ จนแปรเปลี่ยนเป็นร่างเงาไปทีละน้อย ในห้วงสติอันเลือนรางของไทเฮา คล้ายดั่งย้อนคืนสู่วัยเยาว์ นางอยู่ในลานเรือนของตระกูล ก็ถือยากังหันลมอันหนึ่งเช่นนี้ วิ่งไปวิ่งมา วิ่งแล้วก็วิ่งเล่า
บรรดาหญิงรับใช้และหญิงชราต่างตะโกนไล่หลังมาว่า “คุณหนู! คุณหนู! วิ่งช้า ๆ หน่อยเจ้าค่ะ ระวังใต้เท้าด้วย!”
“ฮะ~”
ลำคออันแหบแห้งเปล่งเสียงหัวเราะสดใสแผ่วเบา ความชราภาพบนดวงพักตร์ของไทเฮามลายหายไป สิ้น เหลือเพียงความเบิกบานดั่งเด็กเล็ก
“หว่านเอ๋อร์ หว่านเอ๋อร์ รีบมาล้างมือทานข้าวเร็วเข้า!”
ริมโสตคือเสียงเพรียกหาอันอ่อนโยนของท่านแม่ นางจึงยกมือขึ้นตามจิตสำนึก