กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ไทเฮาทอดพระเนตรท้องฟ้านอกหน้าต่าง แสงแดดยามนี้กำลังเจิดจ้า บนพระพักตร์ของนางปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ พลางยื่นพระหัตถ์ส่งสัญญาณให้จักรพรรดิเซวียนเข้ามาประคอง “วันนี้อากาศดีนัก ประคองข้าไปเดินเล่นที่อุทยานหลวงเสียหน่อยเถิด”
หัวใจของจักรพรรดิเซวียนพลันบีบรัด เอ่ยปฏิเสธไปโดยจิตสำนึก “ยังมิทันย่างเข้าสู่วสันตฤดู อากาศยังคงหนาวเย็นนัก อุทยานหลวงมิมีอะไรกันน่าดูชมเลยพ่ะย่ะค่ะ เสด็จแม่รออีกสักหน่อยมิประเสริฐกว่าหรือ รอจนเข้าสู่วสันต์ ลูกจะประคองท่านไปชมบุปผาด้วยตนเอง”
รอไม่ไหวแล้ว
ไทเฮาทรงทอดถอนใจในพระทัย ทว่ายังคงเลิกผ้าห่มลงจากแท่นบรรทม
จักรพรรดิเซวียนรีบยื่นพระหัตถ์ไปประคอง สั่งให้นางกำนัลที่ปรนนิบัตินำเสื้อคลุมมีฮู้ดมาคลุมถวายไทเฮา จากนั้นจึงประคองนางออกจากห้องไป