เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามที่ห้องเก็บฟืนเรือนหลังเพิ่งจะมีความเคลื่อนไหว ซ่งจืออี้ก็ถูกซานจวินเลียจนตื่น ต้าเฮยยืนสองขาเกาะอยู่ริมหน้าต่าง เก็บงำท่าทีหยอกเล่นยามปกติ ใบหน้าสุนัขเย็นชา ดูสง่างามประหนึ่งหมาป่าอยู่หลายส่วนจริง ๆ
นางคลุมเสื้อตัวหนึ่งแล้วลงจากเตียง มองออกไปข้างนอกตามบานหน้าต่างของต้าเฮย ด้านนอกยังคงเงียบสงบ ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไรกัน
ซ่งจืออี้ขยับตัวครานี้ เผยจิ่งชวนก็พลอยตื่นตามไปด้วย เอ่ยถามเสียงแผ่วเบาคำหนึ่ง “มีอันใดหรือ”
“ไม่รู้สิ ซานจวินกับต้าเฮยคล้ายกับค้นพบอะไรกันเข้า” ซ่งจืออี้ขมวดคิ้ว นางสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่มีอันใด ข้าออกไปดูครู่หนึ่งก่อน”
“ระวังตัวด้วย ให้ต้าเฮยตามเจ้าไป” เผยจิ่งชวนรู้ว่าห้ามนางไม่ได้ จึงทำได้เพียงกำชับว่า “อย่าออกไปนอกสถานีพักม้า”