ตอนที่ 119 ไป๋เสวี่ย

“จริงแท้เจ้าค่ะ” ชิวเยวี่ยก็หัวเราะพลอยเอ่ยคล้อยตาม “เมื่อครู่เห็นต้าเฮยกับซานจวินวิ่งเตลิดไปทางขึ้นเขา ดูเหมือนไม่เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าสักนิด น่าอิจฉาจริง ๆ”

ซ่งจืออี้ “พรืด” หัวเราะออกมา “เจ้าไปเปรียบกับพวกมันทำไมอะไรกัน อย่าว่าแต่น้ำหนักตัวจะมากกว่าเจ้าตั้งหลายเท่าเลย เอาแค่ว่าพวกมันเดินสี่ขา ย่อมสบายกว่าสองขาของพวกเรามากนัก”

ชิวเยวี่ยก็รู้สึกว่าคำพูดของตนน่าขันอยู่บ้าง หางตาเหลือบเห็นท่าทางกลั้นขำของชุนฮวา จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดเขินระคนละอาย รีบลุกขึ้นยืนเอ่ย “เหตุใดน้ำชายังไม่พร้อมอีก ข้ารับใช้ขอไปดูเสียหน่อยเจ้าค่ะ”