ตอนที่ 117 เกิดเพลิงไหม้แล้ว

ได้ยินว่าเด็กทั้งสองคนนี้อาละวาดที่ตำหนักคุนหนิงอยู่ทั้งคืน แม่นมจะกล่อมอย่างไรก็ไม่ยอมหลับ แม้จะเหนื่อยจนผล็อยหลับไปก็เพียงชั่วครู่ พอตื่นขึ้นมาก็ยิ่งงอแงหนักกว่าเดิม

ผ่านไปคืนหนึ่ง ไม่เพียงแต่พวกเขาจะร้องไห้จนคอแหบแห้ง ฮองเฮายังทรงรู้สึกว่าลมหายใจของพระองค์หนักอึ้งขึ้นหลายส่วน ทั้งยังปวดศีรษะจี๊ดขึ้นมาเป็นระลอก

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ ซ่งจืออี้ก็รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง “ตามหลักแล้ว ปกติแม่นมกับนางกำนัลผลัดกันดูแล ไม่น่าจะติดคนถึงเพียงนี้นะเจ้าคะ”

มิน่าเล่าถึงว่ากันว่าหลังจากมีลูกแล้ว คนที่ต้องเหน็ดเหนื่อยแบกรับที่สุดก็คือคนเป็นแม่

เผยจิ่งชวนเองก็ไม่มีประสบการณ์เลี้ยงดูเด็ก ทำได้เพียงเอ่ยปลอบใจด้วยถ้อยคำครอบจักรวาล “โตขึ้นอีกหน่อยก็คงจะดีขึ้นกระมัง”