ตอนที่ 105 บรรยากาศคลุมเครือ

สายตาของเผยจิ่งชวนนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน สาวเท้าเดินมาข้างกายซ่งจืออี้ จากนั้นก็……

ยกมือขึ้น คลี่เสื้อคลุมตัวนอกที่ร่วงหล่นลงมาครึ่ง ๆ กลาง ๆ คลุมให้ใหม่อีกครั้ง

“ยามค่ำคืนหนาวเหน็บยิ่งนัก เสื้อผ้าต้องสวมใส่ให้ดี อย่าได้ต้องลมหนาวจนไม่สบายเล่า”

ซ่งจืออี้ : .......

ชายผู้นี้ ไยถึงไม่มีอารมณ์สุนทรีย์เอาเสียเลยนะ? หรือว่าเสน่ห์ของนางจะลดน้อยถอยลงไปแล้วจริง ๆ ?

นางเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ค่อยยอมแพ้ ทว่ากลับสบเข้ากับดวงตาที่ยากจะซ่อนรอยยิ้มของใครบางคนเข้าพอดี

เผยจิ่งชวนกระแอมไอออกมาคำหนึ่ง แล้วเดินกลับไปนั่งลงข้างเตียง กล่าวอย่างเป็นจริงเป็นจังว่า “ภรรยา ฟ้ามืดค่ำแล้ว วันนี้ข้าเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ขอนอนก่อนแล้ว”

มาเสแสร้งแกล้งทำต่อหน้าข้าตรงนี้รึ?