กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 322 เอ้อร์เป่ากับหวังซวี่ตงต่างคนต่างประชุม
ตกค่ำ ตอนที่ซูชิงเยี่ยนฝ่าความมืดกลับถึงบ้าน สามแก้วตาก็ยังไม่นอน ต้าเป่ากับเสี่ยวเป่ากำลังนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่ในห้องหนังสือ ส่วนเอ้อร์เป่ากำลังประชุมกับพวกผู้บริหารระดับสูงในประเทศอยู่ที่ห้องประชุม
พอได้ยินเสียงเปิดประตู ต้าเป่าก็รีบวางหนังสือแล้วลากรองเท้าแตะวิ่งถลันออกไป โผเข้ากอดซูชิงเยี่ยนเต็มแรง “แม่คะ หนูคิดถึงแม่จังเลย”
เสี่ยวเป่าเงยหน้าตามมาด้วย ดวงตาเป็นประกายวับวาว แต่ไม่ได้ลุกขึ้น เพียงแค่พูดเสียงเบาๆ ประโยคหนึ่ง
“แม่ครับ ในครัวมีน้ำแกงอุ่นๆ เก็บไว้ให้แม่ด้วยนะ”
ซูชิงเยี่ยนรู้สึกอบอุ่นในใจ พยักหน้าให้เสี่ยวเป่า จากนั้นก็ใช้มือหนึ่งโอบหลังลูกสาว อีกมือหนึ่งช่วยทัดปอยผมข้างแก้มไว้ที่หลังหู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คิดถึงแม่จริงหรือเปล่าเนี่ย แม่ไม่เห็นรู้สึกเลย ลูกพูดเองซิ ตอนอยู่ประเทศบาฮามาสแม่โทรไปหาตั้งกี่รอบ ลูกรับสายบ้างไหม”
ต้าเป่ากลอกตาไปมา รีบแก้ตัวทันควัน “ก็...ตอนนั้นหนูไม่ได้พกโทรศัพท์นี่นา”
“เหรอ ไม่ได้พกโทรศัพท์จริงๆ หรือว่ารำคาญที่แม่บ่นจนจงใจไม่รับกันแน่ ถ้าไม่ได้พกจริง เห็นสายที่ไม่ได้รับแล้วทำไมไม่โทรกลับล่ะ” ซูชิงเยี่ยนมองลูกสาวพลางยิ้มน้อยๆ จนแก้มของเธอเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา
ต้าเป่าเจอคำถามนี้เข้าไปก็พูดไม่ออก เลยซุกหน้าเข้ากับอกของซูชิงเยี่ยนแล้วถูไปมา พลางพูดเสียงอู้อี้ “แม่คะ เอาเป็นว่าหนูคิดถึงแม่ก็แล้วกัน แม่ไม่ต้องถามแล้วน่า”