กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 321 ปี 2008 ครอบครัวในวันนี้
ซูชิงเยี่ยนมองดูลูกชายคนเล็กที่กำลังฮึกเหิมเปี่ยมพลัง ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีจริงๆ
ชื่อเล่นของลูกๆ ทั้งสามคนของเธอมันมีชื่อไหนปกติบ้างไหมเนี่ย
ชื่อที่เธอตั้งให้ตอนนั้นอย่างต้าอา ฟู่กุ้ยร์ หรือหม่านถุนเอ๋อร์ ออกจะเพราะตั้งขนาดนั้น
แต่เขากลับจะตั้งเป็นนางโจร พญายมบาลมีชีวิต ส่วนชื่อหวังฝ่าของเอ้อร์เป่าก็ฟังดูเหมือนขุนนางระยำในยุคโบราณที่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาไม่มีผิด
“กูนี่แหละกฎหมาย” คำพูดแบบนี้มันเป็นคำที่คนดีๆ เขาพูดกันที่ไหน
มีแต่พวกขุนนางชั่วที่ทำตัวเหนือกฎหมายและมองชีวิตคนไร้ค่าเท่านั้นแหละ ถึงจะตบไม้เคาะบัลลังก์แล้วตะโกนว่า “เปิ่นกวานนี่แหละคือกฎหมาย”
อืม ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันก็ยังมีพวกอาชญากรอีกพวกหนึ่งที่ชอบพูดแบบนี้
ซูชิงเยี่ยนลองจินตนาการภาพตามในหัว
ในเรือนหลังใหญ่ที่ดูวังเวง เปลวเทียนวูบไหว หญิงสาววัยแรกรุ่นคนหนึ่งถูกมัดติดไว้กับเก้าอี้ ตรงข้ามมีชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าแพรสีดำยืนเอามือไพล่หลัง ปากเบะยิ้มเยาะ สีหน้าท่าทางโอหังอวดดีถึงขีดสุด