กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 320 ปี 2008 ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงของตระกูลหวังกับยมทูตเดินดิน
“หวังป้าเทียนเหรอ”
ชายชราหวังชะงักไปนิด ก่อนจะตบหน้าขาฉาด หัวเราะจนรอยย่นบนหน้าบานเป็นริ้ว “ดี! ดีมาก! ชื่อนี้แจ๋วไปเลย! ฟังดูมีบารมี เปิดเผย แล้วก็สะใจดี!”
ต้าเป่าไม่นึกว่าปู่ทวดจะเออออตามเร็วขนาดนี้ ดีใจจนกระโดดตัวลอย เข้าไปดึงแขนชายชราหวังพลางถามว่า “ปู่ทวดไม่คิดว่าชื่อนี้ฟังดูดุเกินไปเหรอครับ”
“ดุอะไรกันล่ะ” ชายชราหวังโบกมือ “แกจะขึ้นไปเก็บค่าคุ้มครองจากพวกมนุษย์ต่างดาวบนฟ้านะ ไม่ดุได้ยังไง ปู่ทวดเอาด้วยคน! เดี๋ยวไว้แกะตราประทับให้สักอัน สลักคำว่าหวังป้าเทียนไว้เลย แล้วเอาไปปั๊มติดท้ายยานอวกาศของแก ใครเห็นก็ต้องกลัวทั้งนั้นแหละ!”
ต้าเป่าดีใจจนหมุนตัวไปรอบๆ ฝั่งเอ้อร์เป่าที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่ ต้าเป่าเลยหันไปค้อนเข้าให้ “มองบนทำไมล่ะ ชื่อหวังฝ่าของแกมันดูเป็นผู้เป็นคนกว่าตรงไหนกัน”
เอ้อร์เป่าเบะปาก ไม่กล้าส่งเสียงเถียง
ชายชราหวังเห่อต้าเป่ามาตลอดทั้งช่วงบ่าย ในใจอารมณ์ดีเป็นพิเศษ พอถึงมื้อเย็นเลยไม่เอาธรรมเนียมกินข้าวห้ามคุยมาใช้
เขาเรียกให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ามานั่งใกล้ๆ ใช้ตะเกียบกลางคีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงให้คนละชิ้น ส่วนตัวเองก็จิบไวน์ขาวดีกรีต่ำไปนิดหนึ่ง ก่อนจะกระแอมเคลียร์คอพูดขึ้นว่า “วันนี้ปู่ทวดจะเล่าประวัติศาสตร์จริงๆ ของตระกูลหวังเราให้พวกแกฟัง อย่าไปฟังพ่อแกโม้เรื่อยเปื่อย บรรพบุรุษบ้านเราไม่ได้มีแต่พวกคนเลวร้ายหรอกนะ”