กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 319 ปี 2008 หวังป้าเทียนผู้สืบทอดกิจการตระกูล
ชายชราหวังที่อายุใกล้จะเจ็ดสิบปีกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องชุดด้านนอกห้องหนังสือ
ใส่สูทเนี้ยบกริบ หวีผมเรียบแปล้ไม่มีกระดกสักเส้น หลังเหยียดตรงเป๊ะ นั่งบนโซฟาเหมือนนั่งอยู่บนโพเดียมประธานในที่ประชุม
เขาไม่คิดว่าตัวเองแก่เลยสักนิด
เจ็ดสิบแล้วมันทำไมล่ะ?
เขายังกินอิ่มนอนหลับ เดินเหินคล่องแคล่ว สมองยังแล่นไวกว่าคนหนุ่มสาวตั้งเยอะ วันก่อนแพทย์ประจำตระกูลมาตรวจสุขภาพให้ พอวัดความดันฟังเสียงหัวใจเสร็จก็บอกว่า “ท่านสุขภาพแข็งแรงมากครับ” เขาเลยส่งเสียงหึในลำคออย่างภาคภูมิใจแล้วพูดว่า “ฉันยังอยู่ได้อีกตั้งสามสิบปี”
สิ่งเดียวที่ไม่ค่อยถูกใจเขานักก็คือผมขาวที่เริ่มแซมมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ถึงเวลาต้องย้อมก็ย้อม เดือนละครั้ง พอย้อมเสร็จก็ส่องกระจกดู ก็ไม่เห็นจะต่างจากคนอายุราวๆ ห้าสิบตรงไหน
เมื่อไม่นานนี้ตอนอยู่เมืองหวย คณะกรรมการชุมชนมาลงทะเบียนข้อมูลคนชรา จะให้เขากรอกแบบฟอร์มทำบัตรโดยสารรถเมล์ฟรีสำหรับผู้สูงอายุให้ได้ เขาเลยวางปากกาลงแล้วจ้องตาเขม็ง “ดูยังไงว่าฉันเหมือนคนแก่?” เด็กสาวจากคณะกรรมการชุมชนตกใจจนไม่กล้าอ้าปาก น้ำตาคลอเบ้า แล้วรีบวิ่งแจ้นหนีไปเลย
เขาตั้งใจว่าถ้ามีการประชุมใหญ่ครั้งหน้า จะเสนอให้ปรับเกณฑ์อายุใหม่
วัยหนุ่มสาว: 18 ถึง 65 ปี