กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 318 ปี 2008 กับหวังเฉวียนป้าเย่
วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก พริบตาเดียวก็เข้าสู่วันที่ 1 พฤษภาคม ปี 2008
เมืองหวยได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครขึ้นตรงต่อส่วนกลางมาแปดปีแล้ว
หวังเฉวียนป้าเย่วัยสิบขวบสวมสูทเนี้ยบ นั่งฟังรายงานจากวิเวียนไปพลางตรวจเอกสารไปพลางอยู่ในคฤหาสน์ที่นิวยอร์ก
ส่วนตาแก่วัยสามสิบอย่างหวังซวี่ตงก็อยู่ในสภาพกึ่งเกษียณไปแล้ว แต่ละวันถ้าไม่นั่งค้นคว้าคณิตศาสตร์ก็ศึกษาฟิสิกส์ ไม่อย่างนั้นก็บินตามต้าเป่าไปประเทศบาฮามาส
ขอแค่ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายที่ต้องให้เขาตัดสินใจด้วยตัวเองจริงๆ ไม่ว่าจะเรื่องธุรกิจ การทหาร หรือแม้กระทั่งการเมือง ส่วนใหญ่ล้วนปล่อยให้เอ้อร์เป่า เด็กหัวกะทิวัยสิบขวบจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์เป็นคนชี้ขาดทั้งสิ้น
พูดง่ายๆ ก็คือ เอ้อร์เป่าได้รับช่วงต่อจากเขาอย่างเป็นทางการแล้ว
เหตุผลไม่มีอะไรซับซ้อน หวังซวี่ตงที่เป็นคนเกิดใหม่ย้อนชีวิตมาก่อนหน้านี้กอบโกยผลประโยชน์จากการล่วงรู้อนาคตไปจนหมดแล้ว พอถึงปี 2008 ของถูกที่ควรช้อนซื้อก็กว้านมาหมด หมากที่ควรวางก็จัดแจงเรียบร้อย คู่แข่งที่ต้องจัดการก็เก็บกวาดไปจนเหี้ยน
หลังจากนี้ไป ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตระดับโลกจริงๆ ก็ไม่มีอะไรต้องพึ่งพาเขาอีกต่อไปแล้ว
ยอดอัจฉริยะไอคิวทะลุฟ้าอย่างเอ้อร์เป่า หลังผ่านการเคี่ยวกรำเล่าเรียนมาหลายปี เวลานี้ก็เติบโตจนพึ่งพาตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ