ตอนที่ 300 ซูชิงเยี่ยน: “เซียนเหรอ? หรือปีศาจ?”

ตอนที่ 300 ซูชิงเยี่ยน: “เซียนเหรอ? หรือปีศาจ?”

พอมาถึงฌาปนสถาน ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นประตูใหญ่เข้าไป หวังซวี่ตงก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

ทุกหนทุกแห่งมีแต่สีดำกับสีขาว

ป้ายไว้อาลัยสีดำ ผ้าริบบิ้นไว้อาลัยสีดำ เสื้อผ้าที่ผู้คนสวมใส่ก็เป็นสีดำทึบ ส่วนสีขาวคือพวงหรีด บทโคลงไว้อาลัยที่แขวนอยู่ตามผนัง แล้วก็ชุดไว้ทุกข์สีขาวบนหัวบนตัวของญาติผู้ตาย

ตัวอักษรแสดงความอาลัยกระแทกตาอยู่ตรงหน้า มองแล้วในใจมันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เสียงดนตรีไว้อาลัยลอยล่องอยู่ในอากาศ ขาดๆ หายๆ กดทับจนคนฟังแทบจะสำลัก

จากศาลาตั้งศพแต่ละห้องมีเสียงร้องไห้ดังเล็ดลอดออกมา บ้างก็โฮ บ้างก็สะอื้น บ้างก็คอแห้งผากพร่ำเพ้อไม่หยุด ทุกเสียงปนเปกันไปหมดจนวุ่นวาย ฟังแล้วปวดหัวไปหมด

ปล่องควันของเตาเผาศพที่อยู่ติดกันยังคงมีควันพวยพุ่งขึ้นมาเป็นระลอกๆ กลิ่นบอกไม่ถูกว่าคือกลิ่นอะไร มีทั้งไหม้เกรียม ทั้งเหม็นคาวปนหวาน พอบวกกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในฌาปนสถานเข้าไปด้วย ดมแล้วคอหอยถึงกับเกร็งแน่น

ที่นี่คือสถานีปลายทางของชีวิตคนเรา

คนเป็นเดินเข้ามาเพื่อส่งลา ส่วนคนที่ออกไป สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงเถ้ากระดูกกำมือเดียว