กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 299 แผนการเรื่องเกมออนไลน์กับพนักงานเกิดเรื่อง
ทำเลของเมืองมหาวิทยาลัยในตอนนี้ไม่ได้ต่างจากชาติก่อนสักเท่าไหร่ แค่ขยายพื้นที่ให้กว้างขึ้นอีกนิดหน่อย
หวังซวี่ตงเอามือไพล่หลังเดินดูรอบเขตก่อสร้าง แล้วชี้ไปที่รั้วกั้นเขตก่อสร้างของพวกโรงเรียนอาชีวะ ปวช. และโรงเรียนเทคนิคเมืองหวย
“ท่านผู้นำ ผมขอพูดไว้ก่อนนะ ไม่ใช่ว่าผมดูถูกโรงเรียนพวกนี้หรอก”
“เมื่อก่อนเรียน ปวช. มีจัดสรรงานให้ แถมยังเป็นหน่วยงานรัฐ คนสอบเข้าได้มีแต่หัวกะทิ แต่เดี๋ยวนี้ล่ะ มหาวิทยาลัยเปิดรับเพิ่มขึ้น ตำแหน่งที่ยืนของ ปวช. ก็เลยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อีกไม่กี่ปี พ่อแม่ยอมให้ลูกเข้ามัธยมปลายที่แย่ที่สุด ยังไม่อยากส่งไปเรียน ปวช. เลย ทำไมล่ะ ก็เพราะจบมาแล้วมันไม่มีอนาคตน่ะสิ”
ผู้นำเบอร์หนึ่งของเมืองขมวดคิ้ว
หวังซวี่ตงพูดต่อว่า “ท่านผู้นำ ผมขอพูดตรงๆ ให้ฟังไม่เข้าหูหน่อยนะ อีกไม่นาน ปวช. จะกลายเป็นที่รวมของเด็กที่เรียนไม่เก่งไปโดยปริยาย ข้างในนั้นส่วนใหญ่มีแต่พวกมาเรียนฆ่าเวลา ไม่ก็พวกยกพวกตีกันเกเร ไม่ค่อยมีใครอยากมาตั้งใจเรียนวิชาชีพจริงๆ หรอก ท่านเอาโรงเรียนพวกนี้มาไว้ในเมืองมหาวิทยาลัย มันจะดีจริงๆ หรือ”
“มหาวิทยาลัยเมืองหวยกับวิทยาลัยซานหยางของพวกเราล้วนเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งนั้น นักศึกษามาจากทุกสารทิศ มีทั้งในประเทศและต่างประเทศ พูดกันตามตรงเลยนะ เด็กพวกนี้มีความมั่นใจและถือตัวสูงมาก พอพวกเขาเดินพ้นประตูรั้วออกมา เจอเด็ก ปวช. ฝั่งตรงข้าม ท่านคิดว่าพวกเขาจะมองด้วยสายตาแบบไหน”