ตอนที่ 291 ปณิธานของสามแก้วตาเริ่มชัดเจน!

ตอนที่ 291 ปณิธานของสามแก้วตาเริ่มชัดเจน!

หวังซวี่ตงไม่ได้พูดอะไรตลอดทาง พูดให้ถูกคือ ตั้งแต่วินาทีที่ซูชิงเยี่ยนออกคำสั่งยิงทิ้งตอนอยู่บ้าน เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลย

ทีแรกเขานึกไปเองว่าซูชิงเยี่ยนจะยอมจ่ายเงินชดเชยตามหลักมนุษยธรรม แล้วค่อยออกหน้าเกลี้ยกล่อมให้ญาติพวกนั้นกลับไป พลางอธิบายว่าไม่ใช่ความรับผิดชอบของโรงพยาบาล

แต่นึกไม่ถึงว่ายายเด็กคนนี้จะเด็ดขาดขนาดนั้น เล่นชนกลับตรงๆ เลย

เขาเดาะลิ้นเบาๆ

นี่ยังเป็นเด็กผู้หญิงที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็กและตั้งหน้าตั้งตารักษาคนไข้อยู่อีกหรือ

ความต่างอย่างสุดขั้วแบบนี้กลับทำให้เขาชอบใจขึ้นเรื่อยๆ

มันต้องอย่างนี้สิ มีใจเมตตาแบบพระโพธิสัตว์ก็ต้องมีไม้แข็งแบบสายฟ้าฟาดด้วย จิตใจดีแต่ไม่ขี้ขลาด อ่อนโยนแต่มีคมอยู่ในตัว นี่แหละถึงจะเป็นเธอในแบบที่ดีที่สุด

ซูชิงเยี่ยนเห็นน้องชายไม่พูดไม่จา ก็นึกว่าเขาไม่ชินกับท่าทีเย็นชาของตัวเอง จึงรีบอธิบาย “น้องชาย ที่นี่ของเราเป็นโรงพยาบาล เป็นที่รักษาช่วยชีวิตคน พี่จะยอมให้ใครมาทำกร่างที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด”

“ถ้าวันนี้พี่ไม่ออกคำสั่งนี้ แล้วพวกเขาบุกเข้าไปได้จริงๆ หมอในโรงพยาบาลเราจะต้องบาดเจ็บกันกี่คน ต่อไปจะมีคนคิดว่าโรงพยาบาลเรารังแกง่ายหรือเปล่า”