กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 292 ปูทางให้ต้าเป่า เริ่มโครงการเครื่องชนอนุภาคฮาดรอนขนาดใหญ่
พลันที่รถไฟเริ่มแล่นได้ไม่ทันไร สามแก้วตาก็พากันเกาะขอบหน้าต่าง ชี้ออกไปข้างนอกพลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วทีละคน “วัว! วัว!” “ต้นไม้! ต้นไม้!” “นก! นก!”
แต่ผ่านไปได้ไม่นาน เอ้อร์เป่ากับเสี่ยวเป่าก็เริ่มหมดแรง ทั้งคู่ทิ้งตัวลงบนที่นอน พอหลับตาลงก็หลับปุ๋ยไปทันที
ต้าเป่าหันไปมองทั้งสองคน แตะแขนของน้องชายเบาๆ แล้วยู่ปากพูดว่า “ขี้เกียจจัง”
จางอิงพูดสวนขึ้นมาลอยๆ “เหมือนพ่อนั่นแหละ พ่อเราขึ้นรถไฟทีไรก็เอาแต่นอนตลอด”
ตอนนี้หวังซวี่ตงที่นอนอยู่บนเตียงชั้นบนเกือบจะเคลิ้มหลับไปแล้ว พอได้ยินเข้าก็หรี่ตาขึ้นข้างหนึ่งแล้วพูดว่า “แม่ครับ แม่พูดแบบนี้ได้ยังไง นั่งรถไฟไม่นอนแล้วจะให้ทำอะไรล่ะครับ”
“ทำอะไรน่ะเหรอ สิ่งที่ทำได้มีตั้งเยอะแยะ เล่นไพ่ก็ได้ ไม่อย่างนั้นก็อ่านหนังสือซะ พูดถึงเรื่องอ่านหนังสือฉันก็นึกขึ้นมาได้เลย”
จางอิงกลอกตาใส่ลูกชายวงใหญ่ “แกไม่ได้เปิดหนังสืออ่านมานานแค่ไหนแล้ว ดูชิงเยี่ยนเขาสิ พอกลับถึงบ้านหนังสือไม่เคยห่างมือเลย เรียนรู้กันไปจนแก่นั่นแหละ”
“ต่อไปลูกสาวแกจะสร้างเจ้ายานฟิ้วๆ นั่น เรื่องพวกนี้ก็คงหนีไม่พ้นคณิตศาสตร์กับคอมพิวเตอร์ใช่ไหมล่ะ ตัวแกเองที่เป็นพ่อก็จบตั้งปริญญาเอกไม่ใช่เหรอ อย่ามัวแต่นอนอืดใช้ชีวิตไปวันๆ หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อได้แล้ว ต่อไปจะได้คอยช่วยต้าเป่า พ่อลูกช่วยกันรบในสนามรบ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปก็เป็นเรื่องน่าชื่นชมจะตาย”