กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 290 ซูชิงเยี่ยน: “ยิงทิ้งได้ทันที!”
เดือนสิงหาคมในเมืองหวยร้อนเหมือนเตานึ่ง กลางวันไม่มีลมแม้แต่น้อย ส่วนกลางคืนใต้ร่มไม้ก็ยังไม่มีไอเย็นสักนิด
คืนนี้หวังซวี่ตงถอดเสื้อนั่งอยู่บนม้านั่งยาวในสวน มือข้างหนึ่งพัดพัด อีกใจก็คิดเรื่องการศึกษาของสามแก้วตาในอนาคต พลางนึกย้อนไปด้วยว่าชาติก่อนตอนบ้านยังไม่ติดแอร์ หน้าร้อนแบบนี้ตนทนผ่านมาได้ยังไงกัน
ชาตินี้ชัดๆ ว่ามีเงินแล้วแท้ๆ แต่พอถึงหน้าร้อนทุกปี แอร์กลับแทบจะกลายเป็นของตั้งโชว์เสียอย่างนั้น
ซูชิงเยี่ยนเป็นคนตั้งกฎไว้เองว่า ห้ามเปิดแอร์ตลอดเวลา
เธอบอกว่าร่างกายคนเราต้องอาศัยรูขุมขนเปิดปิดเพื่อปรับอุณหภูมิ พอโดนลมเย็นเป่า รูขุมขนจะหดตัวกะทันหัน เหงื่อระบายไม่ออก ความร้อนข้างในกระจายไม่ได้ ไอเย็นกลับแทรกซึมเข้าไปข้างในแทน ช่วงสั้นๆ อาจไม่เป็นไร แต่นานวันไปไม่มีผลดีต่อข้อต่อและอวัยวะภายในเลยสักนิด
หวังซวี่ตงไม่เข้าใจจริงๆ เธอเป็นหมอแผนปัจจุบันแท้ๆ ไฉนถึงกอดทฤษฎีแพทย์แผนจีนไว้ทั้งวันทั้งคืนแบบนี้
โรคแพ้แอร์เขาก็ไม่ได้หมายถึงเรื่องพวกนี้สักหน่อย!
ตอนนี้พอมีลูก กฎการใช้แอร์ยิ่งเข้มงวดขึ้นไปอีก กลางวันถ้าไม่ร้อนจัดจริงๆ จะไม่ยอมให้เปิดแอร์ พอลดอุณหภูมิห้องลงมาได้ก็ปิด แล้วเปลี่ยนไปเปิดพัดลมส่ายแทน
พอตกกลางคืน ห้องของสามแก้วตาจะเปิดแอร์ลดอุณหภูมิไว้ล่วงหน้า พอถึงเวลานอนก็ปิดทันที มีพัดลมตั้งพื้นสี่ตัววางไว้ตามมุมห้อง เป่าเฉียงเข้าหากำแพงเพื่อให้ลมหมุนเวียน