กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 262 คลอดแล้ว
เรื่องโจวเจี๋ยหลุนนั้น หวังซวี่ตงจำไม่ได้เลยสักนิด แต่ในเมื่อยัยหนูถามขึ้นมา ก็แสดงว่าเขาต้องเคยพูดไว้แน่
แต่จะแถเอาตัวรอดยังไงนี่สิ เขาเริ่มลนลานขึ้นมานิดๆ แล้ว
อยากจะบอกว่าเป็นชื่อของปัญญาชนยุคโบราณ แต่ในหัวกลับนึกไม่ออกสักชื่อ คนโบราณเขาตั้งชื่อกันตามลำดับรุ่น มีที่มา มีการอ้างอิงบทกวี จะมาจับแพะชนแกะแบบนี้ได้ยังไง?
ทว่าการสารภาพตามความจริงนั้นเป็นไปไม่ได้ เรื่องที่เขาเกิดใหม่ย้อนชีวิตคือความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด จะบอกยัยหนูก็ไม่ได้เหมือนกัน
ขณะที่เขากำลังคิดจะหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วแต่งเรื่องมั่วๆ สักเรื่องขึ้นมา ตัวช่วยก็มาโปรดพอดี
ได้ยินแค่เสียงซูชิงเยี่ยนร้อง “โอ๊ย” เบาๆ แล้วท้องของเธอก็นูนขึ้นมาเป็นลูกๆ สลับกันไปมา นี่เป็นอาการที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จนทำให้เธอลืมเรื่องที่จะซักไซ้ไปเสียสนิท มือก็ตบเบาๆ ลงบนท้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหมือนกำลังตบแตงโมไม่มีผิด
จางอิงซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เห็นภาพนี้เข้าพอดี รีบลุกขึ้นมาจับมือยัยหนูไว้ทันที “อย่าตบสิ เพิ่งจะเริ่มดิ้นเอง ไปตบแบบนั้นเดี๋ยวก็ทำพวกแกตกใจจะทำยังไงล่ะ?”
จากนั้นก็พูดขึ้นอีกประโยค “ให้ตายสิ วันนี้ทำไมดิ้นแรงขนาดนี้เนี่ย แต่ก่อนแค่ดันๆ ดุนๆ วันนี้ถึงขั้นก่อความวุ่นวายกันเลยเหรอ?”
พูดพลางวางมือลงบนท้องของยัยหนูโดยตรง ปากก็พึมพำปลอบเบาๆ “ลูบขนไม่ตกใจนะ เด็กๆ ไม่ต้องกลัว ย่าอยู่นี่แล้วจ้า”