ตอนที่ 263 คลอดลูก (1)

ตอนที่ 263 คลอดลูก (1)

เรื่องที่ว่าซูชิงเยี่ยนจะคลอดตอนไหนนั้น อย่าว่าแต่คนบ้านหวังเลย แม้แต่หมอก็ตอบไม่ถูก ได้แต่บอกว่ามีความเป็นไปได้ทุกเมื่อ

ด้วยเหตุนี้ สองเฒ่าบ้านหวังกับจางอิงจึงเฝ้าอยู่ในห้องพักผู้ป่วยตลอด 24 ชั่วโมง ส่วนหวังหนึ่ง สอง สาม สี่ พอเลิกงานตอนเย็นก็จะแวะมา หวังเยว่กับถานหย่าและคนอื่นๆ สลับกันมาดู เพราะที่บ้านทิ้งให้ไม่มีคนอยู่ไม่ได้ ยังมีเด็กๆ หลายคนที่ต้องคอยดูแล ทางฝั่งเอเลียก็ต้องมีคนช่วยดูแล จะหวังพึ่งหวังซานอีกับคนรับใช้ไปหมดทุกเรื่องไม่ได้

คนบ้านจางอย่างตาจางกับยายจางก็อยู่ที่นี่ด้วย บ้านพวกเขาตั้งแต่ชาติก่อนก็ไม่เคยมีความคิดที่ว่าลูกสาวแต่งออกไปแล้วเหมือนน้ำที่สาดทิ้งเลยสักนิด

หลานสาวหลานชายในสายตาพวกเขาก็เป็นแก้วตาดวงใจไม่ต่างกัน จึงพากันมาเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล ชะเง้อรอด้วยใจจดจ่อ

จางหลินกับจ้าวจวินตอนกลางคืนก็จะอยู่จนถึงห้าทุ่มถึงค่อยกลับ ส่วนจางหว่านกับป้าสะใภ้ใหญ่ของหวังซวี่ตงก็สลับเวรกันมา โดยเหลือคนไว้เฝ้าดูแลเด็กๆ ที่บ้านแค่คนเดียว

เวลานี้ภายในห้องพักผู้ป่วย พอได้ยินประโยคที่ซูชิงเยี่ยนพูดออกมาอย่างไม่ทุกข์ร้อนว่า “ฉันจะได้เอาของออกแล้ว” คนทั้งบ้านหวังและบ้านจางต่างก็ทั้งดีใจทั้งใจหายวาบ ลนลานจนมือไม้ไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน

ตาเฒ่าหวังรู้สึกว่าหัวร้อนวาบขึ้นมาทันที ความดันพุ่งพรวด หัวใจเต้นตูมตามแทบหลุดออกมา รีบหันไปตะโกนบอกเมียแก่ด้วยน้ำเสียงร้อนรน “รีบโทรศัพท์เร็ว! เรียกทุกคนมาที่โรงพยาบาลให้หมด!”