กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 232 หญิงชราเดือดดาลกับการกลับอีสาน
เมืองหวย
หญิงชรารับสาย พอได้ยินว่าเป็นเสียงลูกสาวตัวเองก็ชะงักไป มือซ้ายเผลอหยิกตัวเองเบาๆ พอรู้สึกเจ็บถึงเชื่อว่าเป็นหวังซิ่วหลานโทรมาจริงๆ
กำลังจะถามอะไรสักหน่อย ก็ได้ยินเสียงแข็งกร้าวของเหยียนเว่ยตงดังมาจากในสาย
“ซิ่วหลาน เธอโทรกลับบ้านเหรอ วางเดี๋ยวนี้ห้ามโทรนะ ต่อให้ฉันเหยียนเว่ยตงจะลำบากแค่ไหนก็ไม่ต้องให้เธอโทรกลับบ้านไปขอความช่วยเหลือ ฉันเลี้ยงดูเธอกับหรุ่ยหรุ่ยได้”
จากนั้นสายก็ถูกตัดไปดังปึ้ง
หญิงชราฟังเสียงสัญญาณสายว่างแล้วเริ่มนั่งไม่ติด
เธอเป็นคนมีการศึกษา เรื่องนโยบายต่างๆ ของบ้านเมืองรวมถึงสถานการณ์ในสังคม เธอคิดว่าตัวเองเข้าใจมากกว่าพวกไอ้ลูกชายซื่อบื้อตั้งเยอะ
พอได้ยินคำนี้ก็เข้าใจทันที ลูกเขยตัวดีคนนี้หน่วยงานคงไปต่อไม่ไหวแล้ว และไม่รู้ว่าค้างเงินเดือนมากี่เดือนแล้วด้วย
ยิ่งบวกกับโทรศัพท์ที่หลานชายเคยโทรหาผู้นำระดับมณฑลที่ดูแลด้านอุตสาหกรรมในตอนนั้น เธอก็เดาได้เลยว่า เจ้าหน้าที่รัฐอย่างเหยียนเว่ยตงคิดจะย้ายหนีไปไหนก็ย้ายไม่ออกแน่