ตอนที่ 233 เรื่องบ้านเหยียนคลี่คลาย

ตอนที่ 233 เรื่องบ้านเหยียนคลี่คลาย

คุณย่ากับหวังเจี้ยนกั๋วมาถึงอำเภอแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนเช้ามืด ตลอดทางลำบากแทบแย่

พอลงจากเครื่องบิน คนของชิงโหร่วจื่อเย่ก็ขับรถพาไปส่งที่บ้านเหยียน แต่ถนนทางหลวงแผ่นดินโทรมๆ นั่นแทบไม่นับเป็นทาง รถบรรทุกคันใหญ่แล่นผ่านไปมาจนผิวถนนบิดงอเป็นรอยลูกคลื่นเหมือนกระดานซักผ้า เป็นหลุมเป็นบ่อเกือบตลอดสาย รถกระเด้งกระดอนจนคุณย่าเมารถ อ้วกมาตลอดทาง

หวังเจี้ยนกั๋วนั่งประคองอยู่ข้างๆ ร้อนใจก็ร้อนใจ บอกให้คนขับขับช้าลงหน่อย แต่ถนนสภาพนี้ ต่อให้ขับช้าก็ไม่ดีขึ้นสักเท่าไร

กว่าจะไปถึงจุดหมายได้ก็แสนยาก หวังเจี้ยนกั๋วมองดูแล้วพบว่าไม่ไหว แม่ริมฝีปากขาวซีด ไม่มีเรี่ยวมีแรงเหลือ นั่งพิงเบาะหลับตา หายใจรวยรินเหมือนจะหมดลม

เขาตัดสินใจเด็ดขาดทันที ให้รีบไปโรงพยาบาลอำเภอก่อน สภาพแบบนี้จะไปบ้านเหยียนทำไม ให้คนอื่นเขาดูเป็นเรื่องขำขันหรือทำให้คนอื่นเป็นห่วงกันแน่

พอถึงโรงพยาบาลก็ทำเรื่องตรวจแผนกฉุกเฉิน หมอตรวจแล้วบอกว่าไม่มีอะไรร้ายแรง ให้น้ำเกลือกับพักผ่อนสักคืนก็พอ หวังเจี้ยนกั๋วคิดไปคิดมาเลยขอเปิดห้องพักพิเศษไปเลยดีกว่า เพราะไม่รู้ว่าน้ำเกลือจะหมดเมื่อไร จะได้ไม่ต้องย้ายไปย้ายมาให้เหนื่อยที่เรือนรับรองอีก

ตอนแรกโรงพยาบาลไม่ยอมเปิดให้ เพราะห้องพักแบบนี้ไม่เปิดให้คนนอกทั่วไปใช้อยู่แล้ว ต่อให้ขับรถเบนซ์คันใหญ่มาก็เหมือนกัน ถ้าไม่มีผู้หลักผู้ใหญ่สั่งมาก็เปิดไม่ได้

ห้องพักพิเศษในตอนนั้น มีไว้ให้เฉพาะผู้บริหารในระบบราชการเท่านั้น