กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 221 ศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนทวงคืนศักดิ์ศรีให้แพทย์แผนจีน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พอฟ้าเพิ่งสาง ชายชราหวังก็ถือใบสำนึกผิดมายืนอยู่หน้าห้องนอนของหวังซวี่ตงแล้ว
เขายกมือขึ้นคิดจะเคาะประตู แต่ชะงักค้างกลางอากาศอยู่พักหนึ่งแล้วก็ลดมือลง ลังเลเดินไปเดินมาอยู่สองรอบ สุดท้ายก็ยกมือเคาะเบาๆ สองที จากนั้นก็ไม่รอให้หลานชายตัวดีขานรับ ผลักประตูเดินเข้าไปทันที
หวังซวี่ตงกำลังหลับลึก ได้นอนเต็มอิ่มมาทั้งคืน ความเหนื่อยล้าทั่วร่างจึงแทบจะมลายหายไปจนเกือบหมด
ตอนสะลึมสะลือโดนปลุกขึ้นมา เขานึกว่าเป็นยัยแม่หมีบาร์บาร่าอีก แต่พอลืมตาขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน เหลือบมองไปก็เห็นชายชราหวังยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง
ผิดกับราชาเผด็จการผู้พูดคำไหนคำนั้นในวันวาน ตอนนี้เขากลับกระอักกระอ่วนอย่างหาได้ยาก เอามือไพล่ไว้ข้างหลัง ปลายเท้าเขี่ยพื้นไปมา สีหน้าเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวแดง มีท่าทีเหนียมอายอึกอักเหมือนอยากพูดอะไรแล้วกลืนลงคอ ดูเหมือนหญิงชราไม่มีผิด
ไม่ทันที่หวังซวี่ตงจะเอ่ยปาก ชายชราหวังก็สูดหายใจเข้าลึก ราวกับตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ยื่นมือที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมา แล้วยื่นกระดาษร่างจดหมายในมือส่งให้อย่างจริงจังเป็นทางการ
“ซวี่ตง แกดูสิ ปู่...เขียนเสร็จแล้วนะ”
หวังซวี่ตงชะงักไปนิด พลันได้สติแล้วพูดอย่างประหลาดใจว่า “ปู่...ปู่เขียนจริงๆ หรือครับ”