กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 222 อาศัยอะไรน่ะเหรอ ก็อาศัยที่ฉันชื่อซูชิงเยี่ยน คำพูดฉันคือที่สุดแล้ว
ยามเผชิญหน้ากับโรคร้าย ในเวลาที่การแพทย์ไร้หนทาง สิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจก็กลายเป็นที่พึ่งเดียวของชาวบ้านทั่วไป
ตอนที่ซูชิงเยี่ยนกับบรรดาหัวหน้าแผนกวิ่งมาถึงหน้าห้องกู้ชีพฉุกเฉิน สิ่งที่เห็นคือสามีและลูกๆ ของคนไข้กำลังคุกเข่าอยู่หน้าประตู อ้อนวอนขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วฟ้าดินคุ้มครอง
พยาบาลหัวหน้าเวรฉุกเฉินและเจ้าหน้าที่ฝ่ายการแพทย์ที่เดินออกมาแจ้งเตือนภาวะวิกฤตต่างยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ โดยไม่เข้าไปรบกวน
เพราะพาราควอตที่เป็นยาพิษร้ายแรงนี้ ทั่วทั้งโลกในตอนนี้ยังไม่มีทางแก้ได้เลย
มันจะไม่เหมือนยาฆ่าแมลงทั่วไปที่กัดกระเพาะพังทันที และไม่เหมือนยาเบื่อหนูที่ทำให้เส้นเลือดแตก พอเข้าไปในร่างกายแล้ว มันจะค่อยๆ ซึมลึกไปทั่วร่างอย่างเงียบเชียบ แล้วสุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่ปอด
ถุงลมปอดตรงจุดที่มันไปเกาะ จะค่อยๆ สูญเสียความยืดหยุ่นไปทีละน้อย เหมือนโดนปูนซีเมนต์ค่อยๆ เทกรอกลงไป จนกระทั่งแข็งตัวอย่างสมบูรณ์
กระบวนการนี้ถ้าเร็วก็สามถึงห้าวัน ถ้าช้าก็สัปดาห์ถึงสองสัปดาห์
ในช่วงเวลานี้คนไข้จะยังรู้สึกตัวดี กินได้ ดื่มได้ หัวเราะได้ แต่การหายใจจะยิ่งตื้นลงเรื่อยๆ ออกแรงหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสุดท้ายก็หายใจไม่ได้อีกเลย
ซูชิงเยี่ยนกับบรรดาหัวหน้าแผนกพยักหน้าให้พยาบาลหัวหน้าเวรและเจ้าหน้าที่ฝ่ายการแพทย์ แล้วรีบมุ่งหน้าเข้าไปในห้องกู้ชีพทันที