กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 220 หวังซวี่ตงตำหนิตาเฒ่าหวัง
ตกค่ำ ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมรับรองชาวต่างชาติเปิดไฟสว่างไสว ซูชิงเยี่ยนกำลังร่วมงานเลี้ยงรับรองการทูตอยู่ที่นั่น
ทว่าพวกผู้บริหารจากบริษัทยารัฐวิสาหกิจและโรงงานเครื่องมือแพทย์ในประเทศที่ส่งคนไปศูนย์การแพทย์ กลับนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ในห้องประชุม อัดบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าจนก้นบุหรี่พูนล้นที่เขี่ย
ตอนบ่ายที่หนังสือราชการจากเทศบาลเมืองหวยส่งไปถึงแต่ละโรงงาน พวกเขายังไม่ค่อยเก็บมาใส่ใจเท่าไร
เพราะพวกเขาไม่ได้ทำอะไรอื่นเลยจริงๆ ก็แค่ส่งคนไปสร้างคอนเนกชัน เลี้ยงข้าวสักมื้อ ยื่นนามบัตรให้ ตีสนิทชิดเชื้อตามประสา
นี่เป็นวิธีปฏิบัติธรรมดาที่สุดในวงการอยู่แล้ว การเลี้ยงข้าวมันแค่น้ำจิ้ม แผนการลับหลังอื่นๆ พวกเขายังไม่ทันได้ลงมือทำด้วยซ้ำ
อย่างเช่นการแอบติดต่อหมอเป็นการส่วนตัว สัญญาว่าจะให้เงินทอน จัดหาผลประโยชน์แอบแฝงช่วงทดลองใช้อุปกรณ์ เรื่องพวกนี้ยังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการเลย
ตอนได้รับหนังสือราชการจากเมืองหวยและศูนย์การแพทย์ พวกเขายังคิดว่าซูชิงเยี่ยนเลือดร้อนตามประสาเด็กหนุ่ม ไฟแรงตอนรับตำแหน่งใหม่ อีกไม่กี่วันเรื่องก็คงเงียบไปเอง
อย่างมากก็แค่ชะลอธุรกิจทางฝั่งเมืองหวยลงชั่วคราว รอให้กระแสซาแล้วค่อยส่งคนไปใหม่
หลายปีมานี้โรงงานก็อยู่รอดมาแบบนี้ตลอด กฎเกณฑ์ในวงการก็ควรให้คนในวงการเป็นคนกำหนดสิ