เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 219 เรื่องวุ่นๆ กับหนังสือราชการจากเมืองหวย
พอพิธีการจบลง วินาทีที่ประตูใหญ่เปิดออก ชาวบ้านที่รอมาทั้งช่วงเช้าก็พากันกรูเข้าไปข้างใน
มีทั้งคนที่ถือซองประวัติผู้ป่วย คนที่อุ้มลูก คนที่ยกกล้องถ่ายรูป และคนเฒ่าคนแก่ที่เอามือไพล่หลังเดินเล่น
นักท่องเที่ยวจากต่างถิ่นคงไม่ต้องพูดถึง ตึกทันสมัยหลายหลังของโรงพยาบาลกลายเป็นจุดเด่นของเมืองหวยไปนานแล้ว แค่เห็นรูปลักษณ์ภายนอกก็อยากจะเข้าไปดูข้างใน
คนท้องถิ่นเมืองหวยยิ่งทนไม่ไหว ปกติเดินผ่านหน้าประตูทุกวัน ได้แต่มองลอดรั้วเข้าไปดูสองแวบ วันนี้ในที่สุดก็ได้เข้าไป แต่ละคนเดินเร็วยิ่งกว่าคนรีบไปหาหมอเสียอีก
เพิ่งเดินเข้าประตูใหญ่มาได้ไม่กี่ก้าว มีคนหยุดเดินก่อนเลย “อ้าว นั่นอะไรน่ะ รถเมล์ในโรงพยาบาลเหรอ นี่ให้พวกเรานั่งหรือให้แขกต่างชาติกับหมอพยาบาลข้างในนั่งกันล่ะ”
บนถนนสายหลักมีรถเมล์คันใหม่เอี่ยมจอดอยู่หลายคันจริงๆ บนกระจกหน้ารถมีตัวหนังสือติดไว้ว่า สายวิ่งวนเฉพาะในโรงพยาบาล
เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างนอกพวกเขาก็เห็นรถพวกนี้แล้ว แต่ไม่เห็นตัวหนังสือที่ติดบนกระจกหน้า เลยคิดว่าเป็นรถที่จัดไว้ให้พวกแขกผู้มีเกียรตินั่งโดยเฉพาะ พวกตนไม่มีสิทธิ์ ได้แต่เดินเอา
คนขับชะโงกหน้าออกมาตะโกนบอก “หมอพยาบาลไม่นั่งรถเมล์ครับ เขานั่งรถกอล์ฟไฟฟ้าของโรงพยาบาลกัน นี่จัดไว้ให้ทุกคนนั่ง ฟรีครับ! โรงพยาบาลใหญ่เกินไป ทางเทศบาลเลยจัดให้บริษัทรถเมล์ของพวกเรามาวิ่งสายเฉพาะในนี้ เพื่ออำนวยความสะดวกให้ทุกคนที่มารักษา ไม่คิดเงินครับ จอดทุกตึกเลย!”